✖✖Infinity Sky✖✖

ก่อนอื่นก็ขอขอบคุณที่แวะมาเยือนบูธทั้งสองวันด้วยนะคะ งานคราวนี้สนุกดี ถึงแม้ว่าจะหลอนเพลงโดราเอม่อนของวันเสาร์ก็ตาม โดราเอม่อนใจดี แจกโดรายากิด้วย หุหุ

หลังจากไปงานนี้มาสองวัน ก็ค้นพบว่า มีคนคอสมิคุแค่คนเดียว แต่ไคโตะเจอคนคอสตั้ง 5 คนแน่ะ โอ้วว คุณพี่ดังใหญ่แล้ว(หรือเปล่า?) แต่ว่า ประทับใจคนคอสเป็นเลนในวันอาทิตย์มากๆเลย เลนคนนี้หิ้วกล้วยมาทั้งหวี แถมยังกินไปเดินไปอีกต่างหาก เดินคู่กับไคโตะถือถ้วยไอติมฮาเก้นด๊าซด้วย จำได้ว่าเช้าๆนี่ เห็นกล้วยเต็มหวีเลย พอเย็นๆหน่อย กล้วยเหลือแค่สองลูก...กินกล้วยทั้งวันเลย สุดยอดเคอะ แต่ก็ไม่ได้ถ่ายรูปมาอีกตามเคย

พวงกุญแจ pandora hearts ก็ขายได้ดีกว่าที่คิดไว้เยอะ เพราะที่ทำเพราะอยากทำจริงๆ ถึงแม้จะไม่ได้มากอะไรแต่ก็ดีใจค่ะ เพราะคนที่ซื้อไปก็คือคนที่อ่านเรื่องนี้ เลยทำให้รู้ว่า มีคนอ่านเยอะขนาดไหน ในงานมีคนถามหาเบรคด้วย แต่ยังไม่ได้วาดเบรค เพราะวาดไม่ทันค่ะ

มางานแบบนี้ทีไร ติดนิสัยอยู่กับบูธทั้งวันเลย แต่วันอาทิตย์นี่แอบมีฟุบหลับคาบูธ โยนภาระให้เพื่อนขายคนเดียว แต่เนื่องจากเรานอนคว่ำหน้า ลูกตาคงจะโดนกดล่ะมั้ง พอตื่นขึ้นมา อาการเหมือนคนสายตาสั้น มองอะไรไม่ชัดเลย แบบว่าเบลอมากๆตอนแรกคิดว่าคงติดขี้ตาล่ะมั้ง ภาพเลยเบลอ พอขยี้ตาก็ไม่หายแฮะ เลยหลับตาไปอีกสักพัก ลืมตาขึ้นมาอีกที ตาข้างซ้ายมองชัดปกติ แต่ข้างขวางี้เบลอสุดฤทธิ์ แถมนานมากกว่าจะมองเห็นชัดๆ ตอนนั้นคิดว่า ถ้ามันไม่หายเบลอนี่ ทำยังไงดี ต้องไปตัดแว่นรึ? ถ้าถึงขั้นตัดแว่นนี่ สงสัยต้องโดนบุพการีที่รักต่อว่าแน่ๆ ว่า "เล่นคอมมากไปล่ะสิ มองจอคอมเยอะๆก็งี้"... ไม่พ้นโดนเทศน์แหง่มๆ จากเรื่องคราวนี้ทำให้รู้ว่า ภาพที่คนสายตาสั้นมองเป็นยังไงเลย รำคาญมากๆ ภาพเบลอๆ พอได้ลิ้มรสชาติสายตาสั้นแล้ว เลยรู้สึกว่า จะพยายามถนอมสายตาให้ดีกว่านี้เลย ไม่อยากใส่แว่นง่ะ...

 แล้วพบกันใหม่ในงาน Capsule 4th ค่ะ ^^