Sion Note เล่มที่ 5
 
เรื่อง ทาคายะ คางามิ
ภาพ ซาโอริ โทโยตะ (ไม่เอาภาพมาลงนะคะ ใครอยากเห็นไปส่องกระทู้ที่พันทิปแทนนะคะ)
แปล ซาคุรัมโบ
เบต้า คายา ไอ

 

 

บทที่ 2 : เรื่องราวของปีศาจขี้เหงา——

 

 

ไม่รู้จะเกิดมาเพื่ออะไร

 

ไม่รู้จะเกิดมาเพื่ออะไร

 

ไม่รู้จะเกิดมาเพื่ออะไร

"........"

ความคิดนั้นล่องลอยอยู่ในหัวเขา

เป็นความคิดเดียวที่ล่องลอยอยู่ในหัวของเขา

 

ที่ที่เขาอยู่นั้นไร้สีสัน

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสีเทา

ไม่มีทิวทัศน์ กลิ่นหรือเสียงอันใด เป็นเพียงที่ที่ปกคลุมไปด้วยสีเทา

และเขาก็เกิดมาที่นั่น

เขาเกิดมาในที่ที่นอกจากตัวเขาแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสีเทา

และในห้วงสีเทานั้น

".......เฮ้อ"

เขาพึมพำ

แต่ก็ไม่มีเสียงออกมา

มีเพียงข้อมูลปรากฏอยู่ในหัว บอกว่าตัวเองพึมพำว่า 'เฮ้อ'

ไม่มีเสียงออกมา

ไม่มีลมหายใจเล็ดลอดมาจากปากนั้นด้วย

บรรยากาศไม่สั่นสะเทือน และทุกอย่างที่เขาทำนั้น ดูเหมือนจะไร้ความหมาย มันไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อโลกเลย

ถึงกระนั้น เขาก็มีความรู้เกี่ยวกับโลก

มีอากาศอยู่ในโลก

มีสีสันอยู่ในโลก

มีเสียงอยู่ในโลก

มีทิวทัศน์ที่งดงามอย่างมากแผ่ขยายอยู่ ซึ่งไม่ใช่ในสถานที่ที่ตัวเองอาศัยอยู่ เพราะอะไรก็ไม่รู้ เขาถึงมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องเหล่านั้นอยู่

ถึงแม้จะไม่เคยเห็นมัน

ถึงแม้จะไม่เคยสัมผัสมัน

"......แต่เราจินตนาการได้นะ"

เขากล่าว

'ปีศาจขี้เหงา' [ไลเนอร์ เอริส รี้ด] พึมพำกับตัวเอง

แม้กระทั่งชื่อ เขาก็ตั้งเอง

ปีศาจขี้เหงา

อสูรกายขี้เหงา

ต่อให้ บอกว่าตัวเอง 'ขี้เหงา' คำพูดของเขาก็ส่งไปไม่ถึงใคร

ดังนั้น เขาจึงคิดว่า

ดังนั้น ไลเนอร์จึงคิดว่า

"......เราเกิดมาทำไมนะ ?"

เขาพึมพำด้วยใบหน้าสิ้นหวัง

และเงยใบหน้าที่งดงามขึ้น

แหงนใบหน้าที่ดูเซื่องซึม เบื่อหน่าย และอ้างว้าง

ดังคาด ที่เห็นอยู่เบื้องหน้าก็คือสีเทา

สุดลูกหูลูกตาที่เห็น ทัศนวิสัยของเขาถูกเติมเต็มไปด้วยสีเทา

เขายืนอยู่ตามลำพัง

ไม่มีอะไรที่ควรทำ

ไม่มีใครเรียกหา

เขาแค่ถูกวางไว้ตรงนั้น

เขาก็แค่อยู่ตรงนั้น

เขาอยู่ตามลำพังโดยหาความหมายหรือเหตุผลของการเกิดมาไม่พบ

"เพื่ออะไร......"