[KAITO]Aru Uta Utai Ningyo No Kiroku "Yuukoku no Fuufu"[Thai Sub.]
posted on 13 Oct 2009 16:38 by sakuranbo in Lyrics-Translation, Vocaloidเพลงที่ 3 แล้วค่า เพลงนี้ก็ไม่ได้ยัดโรมันจิอีกเช่นเคย...ก็มัน............ไม่มีที่จะให้ยัด
ใครที่อยากฟังเพลงก่อนหน้านี้ก็ไปที่นี่ได้เลยค่ะ
เพลงที่ 1 Yukisumire no Shoujo (สาวน้อยแ่ห่งเมืองหิมะสีม่วง)
เพลงที่ 2 Kotodamatsukai no Noroi (คำสาปของจอมคาถา)
Original Video from nico video
nm5121222
或る詩謡い人形の記録『夕刻の夫婦』
とある小さな村に
白き髪 白き肌 男の科学者がいた
病弱な 彼 助ける妻
対なる子供たちと 静かに暮らす
決して裕福では なかったけど
幸せだと… 断言 出来ると
笑っていたあの日
「覚えてる？」
男には家族をだしき締める
この腕だけあればいい 他には何もいらないとさえも
美しい深紅の妻の瞳を眺めながら
唯 思ってた ささやかな一コマを
今は唯 黄昏色染まる部屋の中で思い出す
小さくささやかな幸せの日
本当はいらないこの才能 故
強要された凶行に 腕黒く染め上げ嘆く
やがて空は… 闇へ
冷酷な王は彼に 沢山の命たち 瞬く間に滅ぼせる
武器を作れと命じてるが 首を縦に振ること だけは出来ない！
子供を抱えた 妻の腕を引き 逃げ出した
聞こえる 足音
彼ら追う 剣を… 持つ王の盲信者<女>！
振り上げた凶器は 容赦なく男の全てを
簡単に 奪い尽くして 紅く嗤う
光り失くした妻 連れ去られた子供たち
全てこの腕と共に 切り裂かれ 失くした
「何故これほどまでに 追い込まれ 奪われねばならぬのか…」
低い声で男は言い放つ…
「次は僕が奪う まずは腕 次に光」
「そして全ての人々の幸せ 奪い去る」
心の中に誰もが持つは 嗚呼 禍々しき 黒き門
憎しみと怒りを封じたそれを 一度開ければ もう戻れない…
悲鳴を上げて崩れ去る門 優しき彼は もういない
生み出す紅は妻の瞳の色 安堵さえした 狂気の道筋
道行く者から 腕を眼をもぎ取り 自らの体に
白を染める 紅
全てを奪った 祖国を滅ぼし
なおも止まらぬ 憎しみ持て余す
黄昏時 ふらり現れる 白と赤の若き男女に
「小さな子供を 知りませんか？」と
訊かれたならば それは彼の夫婦
男の腕は 魔物の様に
爪が長く 大きい 鋭い手
今なお腕と眼をもぎながら
徘徊をし続けているらしい…
----------------------------------------------------------------------------------------
Aru Uta Utai Ningyo No Kiroku "Yuukoku no Fuufu"
to aru chiisana mura ni
shiroki kami shiroki hada otoko no kagakusha ga ita
byoujakuna kare tasukeru tsuma
tsuinaru kodomo tachi to shizuka ni kurasu
kesshite yuufuku dewanakatta kedo
shiawase dato... dangen dekiruto
waratteita ano hi
"oboeteru?"
otoko niwa kazoku wo dashikishimeru
kono ude dake areba ii hoka ni wa nani mo iranai to sae mo
utsukushii shinkou no tsuma no hitomi wo namenagara
tada omotteta sasayakana ichi koma wo
ima wa tada tasogare iro somaru heya no naka de omoidasu
chiisaku sasayakana shiawase no hi
hontou wa iranai kono sainou yue
kyouyousareta kyoukou ni ude kuroku some age nageku
yagate sora wa... yami e
reikoku na ou wa kare ni takusan no inochitachi matatakumani horoboseru
buki wo tsukure to meijiteru ga kubi wo tate ni furu koto dake wa dekinai
kodomo wo kakaeta tsuma no ude wo hiki nigedashita
kikoeru ashi oto
karera ou surugi wo... motsu ou no onna!
furiageta kyouki wa youshanaku otoko no subete wo
kantan ni ubaizukushite akaku warau
hikari naku shita tsuma tsuresarareta kodomo tachi
subete kono ude to tomo ni kirisakare nakushita
"naze kore hodo made ni oikomare ubawarenebanaranu noka"
hikui koe de otoko wa ii hanatsu
"tsugi wa boku ga ubau mazu wa ude tsugi ni hikari"
"soshite subete no hitobito no shiawase ubaisaru"
kokoro no naka ni dare mo ga motsu wa aa magamagashiki kuroki mon
nikushimi to ikari wo fuujita sore wo ichido akereba mou modorenai...
himei wo ageteku zuresaru mon yasashiki kare wa mou inai
umidasu aka wa tsuma no me no iro ando saeshita kyouki no michisuji
michi yuku mono kara ude wo me wo mogitori shira no karada ni
soro wo someru aka
subete wo ubatta sokoku wo horoboshi
naomo tomaranu nikushimi moteamasu
tasogare toki furari arawareru shiro to aka no wakaki danjo ni
chiisana kodomo wo shirimasenka? to
kikareta naraba sore wa ka no fuufu
otoko no ude wa mamono no youni
tsume ga nagaku ookii surudoite
ima nao ude to me wo mogi nagara
haikai wo shitsuzuketeiru rashii
----------------------------------------------------------------------------------------
บันทึกของตุ๊กตาร้องเพลง"คู่สามีภรรยาแห่งสายัณห์"
ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนึง
มีนักวิทยาศาสตร์ซึ่งมีผมสีขาวและผิวขาวอาศัยอยู่
เขาที่อ่อนแอมีภรรยาที่พึ่งพาได้
และลูกน้อยคู่หนึ่ง พวกเขาอาศัยกันอย่างสงบ
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ร่ำรวย
แต่ก็พูดได้ว่ามีความสุข
มีวันนั้นที่ยังหัวเราะได้
"ยังจำได้มั้ย?"
สำหรับตัวเขาแล้ว ขอแค่มีแขน
ที่ได้โอบกอดครอบครัว เพียงเท่านี้ก็ไม่ต้องการอะไรอื่น
ในระหว่างที่จ้องดวงตาแสนสวยสีแดงเข้มของภรรยา
ก็นึกถึงช่วงเวลาหนึ่งขึ้นมา
เขามานึกออกตอนนี้ ขณะที่อยู่ในห้องซึ่งถูกย้อมด้วยสีส้มยามพลบค่ำ
ในเมื่อเขามีวันที่มีแต่ความสุข
พรสวรรค์แบบนี้เขาไม่ต้องการ
เขาถูกบังคับให้ฝืนทำ จนมือนั้นต้องแปดเปื้อน
ในไม่ช้า ท้องฟ้าก็เข้าสู่ความมืดมิด
ราชาผู้อำมหิต ได้สั่งให้เขาทำอาวุธ
ที่ทำลายชีวิตมากมายได้ในชั่วพริบตา ซึ่งไม่ใช่แค่ตัดหัวได้เท่านั้น
เขาอุ้มลูกและดึงมือภรรยาวิ่งหนี
ได้ยินเสียงฝีเท้าของ
ผู้ภักดี(ผู้หญิง)ต่อราชา ถือดาบไล่ตามพวกเขามา
เธอยกดาบขึ้นและพรากเอาทุกอย่าง
ของชายผู้ผิดพระบัญชาไปอย่างง่ายดาย
ทั้งแสงสว่างของภรรยา และเหล่าลูกน้อยที่อุ้มมา
เขาสูญเสียทุกสิ่งแม้กระทั่งแขนนั้น
"ทำไมต้องตามมาช่วงชิงเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปถึงขนาดนี้ด้วย"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ
"ต่อไปข้าจะเอาคืนบ้าง เริ่มด้วยแขน ต่อไปก็แสงสว่าง"
"และจะพรากเอาความสุขของคนทั้งหมดไปด้วย"
ไม่ว่าใครก็มีประตูสีดำบิดเบี้ยวบานนั้นอยู่ในจิตใจ
ซึ่งผนึกความโกรธและเกลียดชังเอาไว้ ถ้าเปิดครั้งนึงแล้วจะกลับมาเป็นดังเดิมมิได้...
เสียงร้องคร่ำครวญทำให้ประตูพังทลายลง เขาที่อ่อนโยนไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว
เกิดเป็นสีแดงเหมือนสีตาของภรรยา เพียงแค่ปลดปล่อย เส้นทางแห่งความบ้าคลั่ง
กระชากแขนและดวงตาจากคนเดินผ่านมา และต่อกับร่างของพวกเขา
สีขาวถูกย้อมด้วยสีแดง
ช่วงชิงทุกสิ่งและทำลายแม้แต่บ้านเกิด
ความชิงชังที่มีมากเกินจะรับไหวทำให้หยุดไม่ได้
ยามพลบค่ำ จะพบหนุ่มสาวขาวแดง
ถ้าถามว่า "เห็นเด็กเล็กๆ บ้างไหม?"
นั่นคือพวกเขาสามีภรรยา
แขนของชายผู้นั้นราวกับปีศาจ
เล็บนั้นใหญ่ยาวและแหลมคม
แม้แต่ตอนนี้ท่าทางจะยังฉีกกระชากแขนและดวงตา
พร้อมทั้งเดินไปอย่างไร้จุดหมาย...